Wat lezen na Je zal er maar mee getrouwd zijn?

Deze bundel van Heleen van Royen uit 2010 gaat over het gezinsleven zoals het zich echt afspeelt: chaotisch, vermoeiend, soms hilarisch. Wie de columns uit Je zal er maar mee getrouwd zijn waardeert om de openheid over frustraties en blijdschap in een doorsnee huishouden, vindt hier hetzelfde — alleen uitgebreider en recenter. Van Royen schrijft over de ups en downs van het moederschap, de praktische onmogelijkheden van het combineren van carrière en kinderen, en de kleine absurditeiten die een gezin produceren. Het is geen roman met plot, maar een verzameling momenten die samen een portret vormen van iemand die haar leven probeert te runnen zonder daar té serieus over te doen.

In Sexdagboek uit 2018 schrijft Van Royen 365 dagen lang over seks binnen een langdurige relatie — opwindend, routineus, experimenteel, lui. Het boek is explicieter dan de columns uit Je zal er maar mee getrouwd zijn, maar de toon is identiek: geen verhulling, geen poging om iets mooier te maken dan het is. Voor wie in de columns de openheid over huwelijksleven op prijs stelde, is dit de logische volgende stap. Van Royen schrijft over lust en tegenzin, over hoe seks verandert door de jaren heen, over wat er overblijft als het nieuwe eraf is. Het is direct, soms ongemakkelijk, maar altijd herkenbaar voor iemand die geïnteresseerd is in hoe een relatie echt werkt.

Deze roman uit 2013 gaat over vrouwenvriendschap en de rol die loyaliteit speelt als het leven niet loopt zoals gepland. Yvonne is gelukkig getrouwd, maar haar beste vriendin raakt betrokken bij een relatie die Yvonne dwars zit. Van Royen schrijft over jaloezie, over de spanning tussen vriendschap en eigenbelang, over hoe vrouwen elkaar steunen en saboteren tegelijk. De toon is monter en direct — dezelfde stijl als in de columns — maar hier is een doorlopend verhaal met personages die elkaar niet loslaten. Voor wie in Je zal er maar mee getrouwd zijn de observaties over relaties en sociale verwachtingen waardeerde, biedt De hartsvriendin een vergelijkbare blik, alleen met meer ruimte voor complicaties.

Linda de Mol schrijft in deze bundel over het huwelijk vanuit hetzelfde gezichtspunt als Van Royen in haar columns: de man die niet begrijpt wat er van hem verwacht wordt, de vrouw die moe is van het constant uitleggen. De Mol heeft een vergelijkbare toon — luchtig, sarcastisch, met een ondertoon van echte frustratie — en schrijft over dezelfde herkenbare situaties: verjaardagsfeestjes, kinderen die te veel eisen, seks die routineus wordt. Het verschil is dat De Mol iets meer geneigd is om de absurditeit te benadrukken waar Van Royen soms scherper aanvalt. Voor wie de columns waardeerde om de directheid over alledaagse ergernissen, is dit een logische match.

Saskia Noort neemt in De eetclub een vriendenclub van welgestelde echtparen en laat zien hoe die kapot gaat als er een dode valt. Het is een thriller, niet een bundel columns, maar de kern is vergelijkbaar: hoe houdbaar zijn relaties echt? Noort schrijft over jaloezieën binnen vriendengroepen, over echtparen die naar buiten toe functioneren maar inwendig vastlopen, over de sociale druk om het te laten lijken alsof alles goed gaat. Waar Van Royen dat met humor behandelt, doet Noort het met spanning. Voor wie in de columns de scherpe blik op huwelijken en vriendschappen waardeerde, biedt De eetclub hetzelfde materiaal, alleen met een plot dat naar een climax toewerkt.